Bazen bir hikâye, anlatılandan çok daha fazlasıdır. Bazen bir ses, yalnızca bir karaktere değil, kalbin en gizli yerine fısıldar. Bu kitap, aşkın kolay kazanılmadığını bilen bir adamın kararlılığıyla; kelimelere tutunarak ayakta kalmaya çalışan bir kadının kırılganlığı arasında kurulan sessiz bir köprüdür. Rüyalarla gerçeğin, umutla kaybın iç içe geçtiği bu anlatıda, kırmızı beton kuleler yalnızca bir mekân değil, aşılması gereken engellerin simgesidir.
Bir anne, oğluna hikâye anlatırken kendi yaralarını açar. Bir çocuk, masumiyetiyle en büyük gerçeği söyler: Sevgi, vazgeçmemektir. Bu roman; aşkı bekleyişte, acıyı sessizlikte, umudu ise en beklenmedik anda bulanlar için yazıldı. Çünkü bazı hikâyeler kurmacadan ibaret değildir.
Bazıları… kalpten gelir.
